Michiel Borstlap – zondag 19 januari 2020

Fotografie: Marcel Truyens/Liquid Soul Photography

piano concert

Michiel Borstlap

‘Power of Music’

Na een imposante internationale jazzcarrière slaat pianist en componist Michiel Borstlap een nieuwe weg in: die van de minimal music. Met minder noten, maar meer gevoel. ‘Ik wil mensen raken, laten genieten. Alles valt ineens op zijn plek. Dit is de muziek die ik wil maken: muziek uit het hart’.

Borstlap (1966) stond jarenlang aan de absolute jazz-top. ‘Dat is natuurlijk een hele andere wereld, die van de spierballen, van heel veel noten. Ik zeg altijd: ‘Muziek maak je met je hoofd, hart en buik. En het hoofd doet natuurlijk nog wel mee, maar veel minder.’ Sinds enkele jaren creëert hij zijn eigen muziek met elementen uit jazz, filmmuziek en neoklassiek. ‘Het is nu vooral hart en onderbuik. Het gaat niet meer om de noten, maar om de ruimte tussen die noten. Want in die ruimte gebeurt echt iets.’
De omslag werd ingezet toen hij zeven jaar geleden een concert bijwoonde van de Italiaanse sterpianist Ludovico Einaudi. Borstlap: ‘Er gebeurde iets wat ik nog nooit had gezien: in tegenstelling tot wat je bij klassieke concerten ziet, kende het publiek zijn muziek van begin tot eind uit het hoofd. En dan zit iedereen op het puntje van zijn stoel. Of genietend, met gesloten ogen. Toen dacht ik: dit is waar muziek over gaat.’
‘Naar mijn jazzconcerten kwam men voor die zogenaamde spierballen. Maar hoe gaaf is het als je mensen kan laten genieten, kan raken met weinig noten.’ Borstlap componeerde wel eerder rustig werk. ‘Ik vond het altijd fijn om ballads en filmmuziek te schrijven. Het stuk ‘Memory of Enchantment’ dat ik componeerde voor Herbie Hancock en de titeltrack voor de film Tiramisu zijn goede voorbeelden. Dat nummer voor Hancock schreef ik echt met het hart op tafel.’
Het was er dus altijd al, maar op een laag pitje. ‘Misschien was ik er wel bang voor om mezelf open te stellen. Einaudi zei me met zijn muziek: het is okee. Je mag zijn wie je wilt zijn. De afgelopen zeven jaar ben ik me er volledig op gaan focussen.’

Ondanks dat hij afscheid nam van zijn jazzverleden, is de jazz een intrinsiek onderdeel van Borstlaps muzikale leven. ‘Langzamerhand komt die jazz weer een beetje terug in mijn spel en composities, maar dan met veel meer ruimte. Ik heb nu een eigen sound gevonden waar verschillende elementen van mezelf in zitten. Dit is echt wie ik ben.’

Eerlijke muziek
Ook in de rest van zijn leven is Borstlap minimalistischer geworden. ‘Vroeger leidde ik een extravaganter leven. Ik zat continu in het vliegtuig en speelde over de hele wereld: voor de emir van Qatar, voor Al Gore, op een bedrijfsfeestje van Smirnoff in Moskou. En na zo’n concert kon ik een enorm bedrag factureren. Het kon niet op.’
Ter contrast: vorig jaar speelde hij zijn nieuwe werk live op Radio 1 en bracht hij de presentator tot twee keer toe tot tranen. ‘De uitdaging zit ‘m ook niet in de techniek. Die noten kennen we allemaal wel. De uitdaging zit hier.’ Hij wijst naar zijn hart. ‘Toen ik voor het eerst met Einaudi speelde wilde hij 9 uur repeteren. Ik was verbijsterd. Maar die negen uur lang ging het over de vraag hoe je het zo eerlijk mogelijk kunt laten klinken.’
Merkt hij dat ook tijdens het spelen? ‘Absoluut. Ik speel een noot en dan staat het gevoel op een kiertje. Als ik daarna even wacht, dan gaat het open. En als het bij mij open is, voelt het publiek dat ook. Wanneer je speelt moet je ook zelf verwonderd raken. Daarom is geen concert hetzelfde: elke avond is anders.’

Tijdsbeeld
Ziet hij de opkomst en populariteit van deze muziek als iets van deze tijd? ‘Ja, zeker. Iedereen heeft het waanzinnig druk. Met leven, werk, Facebook, Instagram. Als je dan ook nog een plaat maakt met heel veel noten, een ‘kijk-eens-hoe-goed-ik-kan-pianospelen-plaat’, dan denk je: hou op! Het gaat juist meer over de ervaring. Zet je telefoon uit en ga beleven. En voor mij is dat gevoel dan weer geweldig om te geven.’
Michiel Borstlap geeft regelmatig belevingsconcerten bij hem thuis, in een ronde kamer met in het midden een vleugel en eromheen een stuk of 15 rode bioscoopstoeltjes. Die kamer noemt hij The Velvet Room. ‘Tijdens die concertjes merk ik dat heel goed. Al bij het spelen van de eerste noot voel ik de ontspanning. Iedereen zakt verder weg in zijn stoel. Heerlijk is dat.’
Uit een interview met Elda Dorren (februari 2018)

Voor wie dat wil is er de mogelijkheid om te liggen tijdens het concert. Beperkt aantal plaatsen.
Bij belangstelling stuur een email naar info@desteenakker.nl

Daarnaast zijn er 70 zitplaatsen. Het concert vindt plaats in het donker met een prachtig sferisch beeld. Bijzonder. Ben er op tijd bij!

Kijk voor meer informatie op:
www.michielborstlap.com


Na afloop nazit met krachtsoep en minder noten


Datum: Zondag 19 januari 2020
Vooraf stiltewandeling om 14.15 uur
Aanvang: 15.30 uur
Toegangsprijs: € 17,50 (inclusief kop koffie/thee, garderobe en parkeren)

Tickets